اما این بالش با ورود ریاست محترم!! جمهور رنگ و بوی تازه گرفت تا اینکه تلویزیون به جای آنکه به صحنه های بازی بپزدازد به تبلیغات ریاست جمهوری پرداخت. و به جای آنکه بیشتر زمین سبز ورزشگاه را ببینیم چهره بانمک رئیس جمهورمان را دیدیم. بگذریم. اما امروز من، تو و همه ایرانی ها تحقیز شدیم، آن هم در مقابل اعراب.

برای من خیلی سخت بود حقیقتا، نه به خاطر اینکه ممکن است به جام جهانی نرویم بیشتر به خاطر اینکه به عرب ها باختیم. شاید اگر به جای عربستان مالدیو بود الان خیلی ناراحت نبودم. این آقای اسطوره خان علی دایی پر رو و تیم شهرداری رئیس جمهور عزیز! که اکنون در تمام بخش های دولتی رخنه کرده اند (منظورم همین مردک علی آبادی است دیگه) مسئول مستقیم این تحقیر اسف بار هستند. یک کارندان در پست رئیس ورزش ایران و یک بی تجربه در پست سر مربی تیم ملی فوتبال ایران.

در این کشور چه خبر است؟ چرا ما کاری نمی توانیم بکنیم. آنقدر آشفته است وضع و حال این مملکت که حتی افسوس هم نمی شود به حال آن خورد. در یک جمله باید بگم ننگین  ترین دولتی که تا کنون دیده ام، حتی در کشورهای دیگر همین دولت مردمی، پارتی باز، دورو و … همین آقای رئیس جمهور است.

بدا به حال ما که امروز به دست دولتی که توسط عده ای عوام بر سر کار آمده اند، جلوی عرب ها تحقیر شدیم، تا آنها در ایران جشن پیروزی بگیرند.

در آخر هم خطاب به علی دایی؛ آقای دایی محترمانه می گویم از تیم ملی کناره گیری کن تا بیش از این آبروی خود و ایران را نبردی و همینطور آقای علی آبادی مطمئن باش روزی فرا خواهد رسید که در مقابل این مردم خشمگین و ناراضی پاسخگو باشی، آن روز، زود می آید.