کشوری اصطلاحا دموکراسیک! هست که در اون شخصی که با رای مستقیم مردم انتخاب می شه، قدرت اول اجرایی مملکت باشه. در زمان زمامداری 8 ساله خاتمی در کاخ سعدآباد عملا وی در مسائل اجرایی کشور نقش قابل قبولی نداشت و هر موقع صحبت این مسائل به میان می آمد می گفت : “فعلا به صلاح نظام نیست در این باره صحبت کنم!” سوال من همیشه از آقای خاتمی همین بود که “آقای خاتمی عزیز، شمایی که با رای +70%  مردم  انتخای شدی، از چی می ترسی؟ اولا با تمام مخالفت هایی که با تو بود رای ات شد 70 درصد، پس بدون رای ات بالای 80% بوده، این یعنی تو پشتوانه مردمی 80% داری. حرف بزن، مردم رو آگاه کن، نگو نمی شه… بابا جان یک ملت به هزار امید و آرزو به تو رای دادن، گفتی آزادی، اصلاحات و … مردم پسندیدند و انتخابت کردند چرا حالا می گی نمی شه؟

پس کی می شه؟ باید دانشجوهامونوو سرکوب کنند، زندانی کنند و … ؟ هنوزم نمی شه؟! الله اکبر.

آقا جان دوباره هم اومدی می خوام دوباره هم بهت اعتماد کنم، می دونم اعتماد سختی است، یک اعتماد با دو جنبه :

اول اینکه تو توی 8 سال پیشت آزادی آوردی ولی آزاد نبودی و می گفتی نمی شه خیلی چیزا رو گفت و تمام چیز هایی که در قلب منه تو دفتر خاطراتم می نویسم. حالا می خوام با همه اینها بهت یکبار دیگه اعتماد کنم.

دوم اینکه در دوره قبل که احمدی نژاد رای آورد موج عظیمی بر ضد وی در بین جوانان و دانشجویان و …. راه افتاد و گفتند بهش رای ندید! حالا هر طوری بود رای آورد کاری نداریم. ولی می دونی چیه؟ من 4 سال رئیس جمهوری رو تحمل کردم که بهش رای نداده بودم و باهاش موافق نبودم. حالا هم تو اگه بیای و فرض رو بر این بذاریم هنوز 50% ملت بهت رای بدن آیا اونها اجازه می دهند! و اگر اجازه ندهند مجبورم 4 سال دیگه هم رئیس جمهوری رو تحمل کنم که نمی پسندمش. البته تاراحت نیستم از این قضیه چون این یعنی دموکراسی ولی به شرط آنکه به خوبی اجرا بشه همه چی.

این 2 تا فکر مشغولی منه واسه توست. بابا هر چی باشی از این آقای رئیس جمهور فعلی که بهتری دیگه خدائیش.

ابراهیم نبوی عزیز چه جالب نوشته گوش کنید : “پا برهنه از دزد بدتر است. فرض کنید یک شخص مهم مملکتی و خانواده وی از ابتدای انقلاب کلی زمین و ملک و باغ پسته! و … بدست آوردند! سر جمع کنید می بینید کلا می شه 100 میلیون دلار ولی آقای رئیس جمهور فعلی در 12 ساعت 100 میلیون دلار از حساب ذخیره ارزی را حیف و میل می کند!”

اما حالا که اومدی خوش اومدی. مطمئنم خیلی ها مثل من کمک خواهند کرد برای رسیدن به یک رئیس جمهور محبوب. رئیس جمهوری که حداقل نرود زیر تابلوی الخلیج العربی بنشیند و لبخند ژکوند بزند، رئیس جمهوری که بداند چه مشاورانی را انتخاب کنند، رئیس جمهوری که بلد باشه حرف بزند، رئیس جمهوری که وقتی از تلویزیون چهره مبارکش پخش می شه باعث خنده ملت نشه، رئیس جمهوری که یکهو شهرداری را به دولت و یا بهتر بگویم دولت را به شهرداری تبدیل نکند، رئیس جمهوری که بتواند با تدبیر خوبش وضع اقتصادی و بحران فعلی جامعه را بخواباند نه اینکه بر آن دامن بزند و در مخلص کلام کسی که شخصیت رئیس جمهوری داشته باشد.”

یا حق