ولی نکته ای که بسیار حائز اهمیت است، اینه که اعراب که فلسطین را خاک خود می دانند سکوت کرده اند. این سکوت یعنی چراغ سبز به نظامیان اسرائیلی که حمله کنید. از طرفی مردمی که به سمت مرز مصر فرار کرده اند، شاهد واقعه تلخی دیگر از هم نسلان عرب خود شده اند. مصری ها دیروز به فلسطینیانی که از ترس حمله اسرائیل به این منطقه پناه برده بودند، تیر اندازی می کنه و چند نفر را به خاک و خون می کشند. دیگر چه انتطاری از عرب سوسمار خور وجود داره؟! همین هم خیلی زیاد است.

نکته دیگر برای روشن کردن ذهن ها بگم. در اوایل انقلاب آیت ا… خمینی رسما حمایت شدید ایران از فلسطین را اعلام کرد. در خلال جنگ ایران و عراق فلسطینی ها حمایت قاطع خود را از عراق اعلام کردند و حتی نیروی داوطلب فلسطینی برای جنگ با ایران به عراق می فرستادند. با پایان جنگ فلسطینی های موزی! مجددا رو به ایران آوردند و ایران نیز با آغوش باز و به خاطر حفظ منافع خویش آنان را پذیرفت.

آنوقت در این برهه ما شده ایم کاسه داغتر از آش. یک روز عزای عمومی. هر چند سمبلیک ولی به نظرم نباید برای این اعراب کثیف و وطن فروش و … تره هم خرد کرد.

قضاوت با خود شماست.

بعدا اضافه شده: سال 2000 که آمریکا به افغانستان حمله کرد، همسایه مون که خلبان بود و افغانی هم بود نمی تونست خوشحالی خودش رو پنهان کنه. می گفت فرق ما با فلسطینی ها اینه که اونها کشورشونو فروختن حالا می خوان با سنگ و چوب پس بگیرند ولی کشور ما رو اشغال کرده اند و این حق ماست که کشورمونو پس بگیریم.