هيچ چيز در اين دنيا قطعي نبوده و نخواهد بود. جهان بيني و ديدگاه هر كس از دنيا همان چيزي است كه به آن احتياج دارد و براي آن نيز دنبال علت و توجيه مي گردد. اگر هم كسي باشد كه با تحقيق به آن جهان بيني رسيده باشد باز هم نمي توان علائق او را در انتخاب يك نوع جهان بيني خاص ناديده گرفت.
به همين علت قطعي نبودن تفكرات، ما هيچ وقت حق نداريم در مورد حتي (به قول خودمان) احمق ترين كس اينطور حرف بزنيم. چون ماهم در مقابل او احمق ترين هستيم . خوب است كه به عقايد هم و از آن مهمتر به شخصيت هم احترام بگذاريم و حرف و منطق همه را گوش كنيم و سعي در رشد داشته باشيم نه اثبات خود.
يا حق

حمید عزیز، با بند اول نوشته ات که موافقم. هیچ وقت فکر و نظر و عقیده را نمی توان به انسانی تنقیه کرد. بنده هم عقیده دارم که نباید سعی کرد به زور نظر کسی را عوض کرد.

در مورد بند دوم که گفتی تمسخر عقاید، دوست من ریچارد داوکینز در “پندار خدا” فصلی دارد با عنوان “احترام ناسزاوار”. توضیح می دهد در باب همین “شما باید به عقاید من احترام بگذارید” و الخ. احترام سزاوار داریم و ناسزاوار. این دو فرق دارند.

طاها جان من كه نفهميدم سزاوار چيه و ناسزاوار چيه؟ ولي من ميگم در اينجور بحثها شخصيت رو نه ، بلكه عقيده رو نقد كنيم. طاها به شخصيت شريعتي توهيني نكرده و حتي از او تعريف هم كرده. حالا عقيده اش به نظر طاها مسخره مياد. هرچند كمي تند گفته ولي باز از حرف حميد كه مخالفينش رو ساده لوح فرض كرده بهتر گفته. حميد جان شرمنده تو بيشتر توهين كردي.

با با جمع کنین کاسه کوزه رو ….
هی به هم گیر میدین که چی ؟؟؟؟
همتون میدونین که من اکه لب باز کنم ..!! دیگه !!
این مسائل پوچ چیه که به جون هم افتادین …
کمی واقع بین باشین …. اگر نبود همین جرات رد کردن برخی موضوعات کهنه … رشد پدید نمی آمد … هرگز … من موافقم در مورد هر مسئله - خدا - انسان - هستی - روشنفکر و … یک کلمه “چرا ” قبل از آن بگذاریم و خودمان را کامل کنیم .