آنچه از دل برآید بر دل نشیند

جهان شگفت انگیز آنقدر چیزها برای شگفتی دارد، که انسان را در برابر عظمت خود به تعظیم وا می دارد.  منظومه شمسی ما فعلا تنها قطعاتی از کائنات است که کشف شده، اما نکته جالب آن شهاب سنگ های سرگردان در این منظومه می باشد.

شکل گیری منظومه شمسی حدودا 5 میلیارد سال پیش و از ابری متراکم از گاز و غبار بین ستاره ای آغاز شد. می دانیم که منظومه شمسی دارای 11 سیاره است که تا کنون شناخته شده اند، که همگی در مداری به دور خورشید می گردند. بزرگترین آن ها مشتری است که قطر آن 12 برابر زمین است و کوچکترین آن پلوتون است که زمین 5 برابر از آن بزرگتر است.

شهاب سنگ ها که تعداد بسیار زیادی از آنها در مداری بدور سیارات منظومه شمسی در حرکتند و مانند کفتارانی آماده اند تا هر لحظه یکی از سیارات رو هدف قرار دهند. تا کنون توسط دانشمندان 5% از این شهاب سنگ ها را شناسایی و نامگذاری کنند  و حرکات آنها را زیر نظر بگیرند، تا اگر روزی خواستند به سمت زمین حمله کنند، اگر ممکن بود، اقدامات پیشگیرانه ای انجام شود.

شهاب سنگی که چندین میلیون سال پیش دایناسورها را، در صحرایی در مکزیک نابود کرد فقط 70 متر قطر داشت . جالب است بدانید، سیاره مشتری و زحل با داشتن میدان مغناطیسی و جاذبه بزرگ از حرکت شهاب سنگ هایی که در مسیرشان به این سیارات می رسند، به سمت دیگر سیارات جلوگیری کرده و آنها را به سمت خود می کشند. در پست قبل و در بخش نظرات مهدی عزیز گفت که جهان بر اساس اصل تعادل است، که امروز به این نقطه رسیده، این هم گواهی دیگر بر این اصل. فکر کنید اگر سیاره مشتری نمی بود، چه بر سر زمین می آمد؟ یک ستاره دنباله دار در دهه 1970 با ورود به منظومه شمسی به طور مستقیم به سمت زمین در حرکت بود. اگر مشتری بر سر راه این ستاره دنباله دار که بزرگی آن یک چهارم زمین بود قرار نمی گرفت امروز دیگر حیاتی بر روی زمین وجود نداشت.شهاب سنگ دیگری 40 سال پیش در زمین مشاهده شد اما پس از سائیده شدن بر جو زمین به سمت بالا حرکت می کنه و از زمین دور می شه. دانشمندان بر این اعتقادند که اگر این شهاب سنگ به زمین می آمد و به نیویورک برخورد می کرد، انفجاری معادل چند میلیون برابر یک انفجار اتمی رخ می داد که نیویورک را کاملا نابود می کرد و لایه ای از گردو غبار، بر فراز جو زمین شکل می گرفت و مانع رسیدن نور خورشید به زمین می شد، که زمستانی سخت و بسیار طولانی از راه می رسید و حیات بر روی کره خاکی ما از بین می رفت. پس این اصل تعادل رو اثبات می کنه و البته خوش شانسی! ما زمینی ها رو که کلی مانع در رسیدن این شهاب سنگ ها به ما وجود داره. البته داشنمندان برخی شهاب سنگ ها و حرکات آنها را بررسی کرده اند و احتمال داده اند هزاران سال دیگر با زمین بر خورد کند و حیات را در زمین از بین ببرد و باز تاکید کرده اند ممکن است بر اثر حرکات و میدان های جاذبه خورشید و دیگر سیارات غول پیکر این واقعه زودتر اتفاق بیافتد.

اگر روزی شهاب سنگی غول پیکر به سطح زمین در حرکت باشد، از ما چه بر می آید؟ تسلیم می شویم؟ یا با موشک هسته ای به نبرد آن خواهیم رفت؟

اینکه تنها موجودات زنده دارای فکر، در منظومه شمسی ما هستیم شکی نیست ولی اینکه در 90% آسمان ناشناخته ای که هنوز دانشمندان آن را کشف نکرده اند چه می گذرد داستانی جالب خواهد بود.