امروز عصر دور میدون ملک آباد وقتی داشتم به سمت شرکت می رفتم پیچ رادیو رو باز کردم تا یه خورده وینگ وینگ کنه تا توی ترافیک اعصابم خیلی بهم نریزه یا به اصطلاح سرگرم بشم. چیزی شنیدم که باعث تاسفم شد. مجری رادیو مشهد گفت “خدا رو شکر می کنیم که بازسازی ضریح حضرت موسی بن جعفر نصیب ما خراسانی ها شد، خدا توفیق بده تا بتونیم ضریح حرم امام هادی رو هم بازسازی کنیم. راستی مبالغ دریافتی و طلای دریافتی برای این کار (بازسازی ضریح حضرت موسی بن جعفر) کم است حتما برای اینکه اجر معنوی ببرید و اون امام عزیز از شما راضی باشه اگه می تونید کمک کنید و …”

خیلی تاسف خوردم. چرا مردم کمک می کنند؟ واقعا فکر می کنند با کمکشون اون امام ازشون راضی می شه یا جاشون تو بهشته؟ واقعا ساختن یک ضریح از طلا اون امام رو خوشحال میکنه با وجود این همه نیازمند؟ کمک کردن به یک جوون دم بخت مهم تر نیست از طلا فرستادن برای ضریح امام؟ اگه ضریح و گنبد حرم یک امام از چیزی شبیه طلا باشه چی می شه؟

اینکه دین ما اسلام است و اسلام یعنی تسلیم شدن در برابر مخلوق نه آنچه اینک برایمان ساخته اند حقیقتی است که فعلا با آنیم. اصلا این چیزهایی که افراطیان اسلامی برایمان ساخته اند به نام اسلام ناب محمدی برایم پذیرفته نیست. سینه زنی تا حد مرگ، قمح زنی و … آیا واقعا اون امامی که براش این کار رو می کنن راضیه؟ سوگواری ای که براش زندگی مردم رو مختل می کنند پذیرفته نیست به هیچ وجه.

خدا مردم ما رو کمک کنه از توی این بحران فکری که ناشی از چند قرن اشتباه پدرانمونه، بیرون بیان.